เยี่ยมลาว และเวียดนาม

วันนี้ได้มีโอกาสมีเปิดสมุดบันทึกตอนที่ไปทัศนศึกษาที่ประเทศลาว และเวียดนามเมื่อปลายเดือนพฤศจิกายน 55 ที่ผ่าน ซึ่งตั้งใจไว้ว่าอยากนำมาเขียนในบล๊อค แต่หายไปนาน เพิ่งมาเจอสมุดวันนี้ เลยถือโอกาสเขียนซะเลย ก่อนที่จะลืม

วันนั้นเราเดินทางด้วยรถบัส (Hyundai) ซึ่งเป็นสัญชาติลาว เดินทางจากจังหวัดขอนแก่น ไปยังประเทศเวียดนาม โดยผ่านประเทศลาว เดินทางร่วม ๆ 8-9 ชั่วโมงทีเดียว ในประเทศลาวมีบริษัทจากประเทศจีนและเกาหลีมาลงทุนกันเยอะ อย่างรถยนต์หรือมอเตอร์ไซด์ถ้าเป็นของจีนหรือเกาหลี ราคาถูก แต่คุณภาพไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ซึ่งผิดกับของไทยราคาค่อนข้างแพง แต่คุณภาพดี (ตามคำอธิบายของไกด์ชาวลาวชื่อ “บุญคำ”)  ที่ประเทศลาว รถยนต์ขับเลนขวาเหมือนอเมริกาเลย ไทยเราขับเลนซ้าย จังหวัดแรกที่เราเดินทางผ่านคือ “สุวรรณเขต” ซึ่งไกด์บอกว่าเป็นจังหวัดที่มีเหมืองทองคำเยอะมาก แต่รัฐบาลลาวได้ให้สัมปทานแก่ประเทศออสเตรเลียและไทย ตลอดเส้นทางจากชายแดนไทยลาว ไปจนถึงชายแดนลาวเวียดนาม ถนนขรุขระตลอดสาย เป็นหลุมเป็นบ่อ ทำให้รถไม่สามารถขับเร็วได้ ความเร็วโดยเฉลี่ยประมาณ 40 กิโลต่อชั่วโมงเท่านั้น มีรถบรรทุกใหญ่ซึ่งบรรทุกสารเคมีสำหรับเหมืองทองคำสวนไปสวนมาตลอดเวลา ผมจึงเข้าใจแล้วว่าทำไมถนนถึงได้เสียขนาดนี้ เพราะถนนสามารถรับน้ำหนักได้เพียงแค่ 30 ตัน แต่รถบรรทุกหนักเกือบ 60 ตันทีเดียว บ้านของชาวลาวส่วนใหญ่เป็นไม้ เพราะเป็นวัสดุที่ราคาถูก หาได้โดยทั่วไป แต่ถ้าบ้านไหนทำด้วยคอนกรีตแสดงว่าบ้านนั้นมีฐานะ แต่ที่แน่ ๆ คือทุกบ้านจะประดับด้วยธงชาติลาว และธงชาติพรรคคอมมิวนิสต์ ซึ่งเป็นพรรคเดียวของประเทศ ส่วนใหญ่ใช้จานดาวเทียมในรับสัญญานโทรทัศน์ ไม่เห็นเสาอากาศทีวีเลย

การเข้าเมืองทั้งลาวและเวียดนามเต็มไปด้วยการคอรัปชั่น หมายถึงบริษัทท่องเที่ยวต้องมีการ “ใส่ซอง” ให้แก่เจ้าหน้าที่ถึงได้เร็ว และไม่มีปัญหา ซึ่งไกด์บอกว่าเป็นเรื่องปกติของที่นี่

เมื่อเข้าไปยังประเทศเวียดนาม เห็นภูเขาลูกใหญ่ที่ “ลาวบาว” ชายแดนลาวเวียดนาม ภูเขานี้เป็นภูเขาหัวโล้น เพราะผลจากที่ทหารอเมริกาไปทิ้งฝนเหลืองในช่วงสงครามเวียดนาม แต่ถนนตั้งแต่ลาวบาวเข้าไปยังดานัง ไกด์บอกว่ารัฐบาลสหรัฐอเมริกาสร้างให้ เพราะต้องการชดใช้ที่ทหารอเมริกาสร้างความเสียหายให้แก่ประเทศเวียดนามในช่วงสงคราม

“ลุงโฮ” หรือท่าน “โฮจิมิน” เป็นวีรบุรุษของชาวเวียดนามโดยแท้จริง เพราะเราจะเห็นรูปของท่านโดยทั่วไปในประเทศเวียดนาม คล้าย ๆ กับรูปของประธานเหมาเจ๋อตุงของจีน ประชากรของเวียดนามมีประมาณ 90 ล้านคน เยอะกว่าประเทศไทยเรามีทั้งหมด 64 จังหวัด มีลักษณะภูมิประเทศเป็นรูป S จากเหนือจรดไต้ มีเนื้อที่น้อยกว่าประเทศไทยประมาณ 1/4 แต่ประชากรเยอะกว่า มีบ้านคนสร้างติด ๆ กัน ยกเว้นนอกเมือง สภาพบ้านเมืองมีความเจริญกว่าประเทศลาวมาก ใช้ถนนสำหรับการจราจรด้านขวาเหมือนลาว ชาวเวียดนามนิยมรับประทานสุนัข ผมเห็นชาวเวียดนามใช้มอเตอร์ไซด์เยอะมาก เยอะกว่าบ้านเราอีก  (ลองดูในภาพที่ผมถ่าย ตอนที่ติดไฟแดง) บนถนนส่วนใหญ่ก็เป็นรถจากเกาหลีได้ อย่างฮุนได เช่นเดียวกันหน้าบ้านก็ประดับด้วยธงชาติเวียดนาม และธงชาติพรรคคอมมิวนิสต์ โดยทั่วไปแล้วเราจะเห็นสถาปัตยกรรมแบบจีน เพราะเวียดนามเคยปกกครองโดยจีนอยู่ช่วงหนึ่งด้วย

ที่น่าสนใจมากอันหนึ่งที่สะดุดตาผมคือ เห็นระบบการชลประทานที่ดีบนคันนาสุดลูกหูลูกตา ทำให้ผมคิดไปถึงว่าเวียดนามกำลังแซงประเทศไทยในการส่งข้าวออก เพราะนอกจากความขยันขันแข็งของชาวเวียดนามเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ระบบชลประทานก็เป็นอีกประเด็นหนึ่งที่รัฐบาลเวียดนามพยายามทำให้กับชาวนา ชาวเวียดนามให้ความเคารพเต่ามากเลย เพราะเป็นสัญญลักษณ์ของอายุยืนยาว หลังสู้ฟ้า หน้าสู้ดิน เราจะเห็นการบรรทึกประวัติศาสตร์ต่าง ๆ บนหลังรูปเต่าโดยทั่วไป

การเดินทางในครั้งนี้ใช้เวลาอยู่บนรถบัสนานพอสมควร คราวหน้าจะไปเวียดนาม ผมคิดว่าควรจะไปโดยเครื่องบินจะดีกว่า จะได้ไม่ต้องเข็ดหลังเหมือนครั้งนี้

บดินทร์

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s