งานวิจัยกับอาจารย์มหาวิทยาลัย

 

มีอยู่ประเด็นที่หนึ่งที่ทำให้ผมรู้สึกอยากมาเล่าต่อที่ตรงนี้ เป็นประเด็นที่ได้จากที่ประชุม International Deans’ Course Southeast Asia ที่เยอรมันเมื่อเดือนมิถุนายน ที่ผ่านมาก็คือเรื่องความจำเป็นในการทำวิจัยของอาจารย์มหาวิทยาลัย ผู้เข้าร่วมทุกคนมาจากมหาวิทยาลัยในอาเซียน และวิทยากรมาจากมหาวิทยาลัียในเยอรมัน จากมุมมองของวิทยากรและมหาวิทยาลัยต่าง ๆ ในยุโรปมองว่าการทำวิจัยนั้นเป็นอีกภารกิจหลักอีกภารกิจหนึ่งของอาจารย์มหาวิทยา่ลัยทุกคน เพราะเชื่อกันว่าภารกิจสำคัญของมหาวิทยาลัยมิใช่เป็นสถานที่ผลิตบัณฑิตเพียงอย่างเดียว การหาองค์ความรู้ใหม่ ๆ เพื่อนำไปสอนนักศึกษานั้นอาจารย์มหาวิทยาลัยจำเป็นต้องทำด้วย มิเช่นนั้นอาจารย์นำความรู้จากตำราต่าง ๆ มาเล่าให้นักนักศึกษาฟังเท่านั้น โดยมิได้ผ่านการศึกษา วิเคราะห์ประเด็นต่าง ๆ ให้เป็นระบบหรือที่เราเรียกว่าการทำวิจัยนั่นเอง ทุกมหาวิทยาลัยในยุโรปและอเมริกา อาจารย์ทุกคนต่างก็แข่งขันกันหาทุนวิจัย เพราะถ้าอาจารย์ไม่มีงานวิจัย มหาวิทยาลัยก็อยู่ไม่ได้เช่นกัน

เมื่อผู้เข้าร่วมจากมหาวิทยาลัยในอาเซียนมาพูดคุยกันเองว่าขณะนี้แต่ละมหาวิทยาลัยมีเป้าหมายอย่างไรบ้าง ผู้เข้่าร่วมเกือบทุกคนพูดว่า การทำวิจัยยังเป็นเรื่องที่ต้องช่วยกันผลักดันกันอีกเยอะมาก เรื่องการทำวิจัยอาจเป็นเรื่องใหม่สำหรับเราชาวมหาวิทยาลัยในอาเซียน ทุกมหาวิทยาลัยคงต้องไปกำหนดกฎเกณฑ์ กฎระเบียบ incentives โดยนำมาวางเป็นกลยุทธ์การบริหารระดัีบมหาวิทยาลัย ระดับคณะ ระดับภาควิชา เรื่องนี้ต้องชัดเจนในทุกระดับ ถึงจะสามารถผลักดันองค์กรหรือมหาวิทยาลัยไปสู่มหาวิทยาลัยวิจัยได้ อย่างกรณีของมอ. โชคดีเราได้ประกาศว่าเป็นมหาวิทยาลัยวิจัยแห่งชาติ และใน TOR ของอาจารย์ทุกคนต้องกำหนดปริมาณงานการทำวิจัยให้ชัด อย่างน้อยต้องไม่ต่ำกว่าร้อยละ 20 ของปริมาณงานทั้งหมด

ขณะนี้โลกเรากำลังให้ความสนใจในเรื่องนี้มาก และมีอยู่ประโยคหนึ่งที่วิทยากรพูดว่า “อาจารย์มหาวิทยาลัยถ้าไม่ทำวิจัย แล้วมีความแตกต่างอย่างไรกับครูสอนโรงเรียนประถม” ส่วนตัวคิดว่าครูโรงเรียนประถม มัธยมตอนนี้ก็หันมาให้ความสำคัญกับการทำวิจัยกันแล้ว อย่างน้อยก็เป็นวิจัยในชั้นเรียน หรือวิจัยการเีรียนการสอน ที่ต้องการนำมาพัฒนากระบวนการเรียนการสอนของตนเองให้ดีขึ้น

จริง ๆ เมื่ออาจารย์ทำวิจัยเสร็จ นำไปตีพิมพ์ อาจารย์ก็ยังสามารถนำไปขอเข้าสู่ตำแหน่งทางวิชาการ ผู้ช่วยศาตราจารย์ รองศาสตราจาร์ และศาสตราจารย์ในที่สุด ผลประโยชน์มิใช่ตกอยู่ที่ตัวอาจารย์เท่านั้น ในภาพรวมของภาควิชา ของคณะ และของมหาิวิทยาลัยก็จะส่งผลดีตามไปด้วยเช่นกัน

ผมคิดว่ามอ.เราเดินทางมาถูกทางแล้ว เพียงแต่จะทำอย่างไรที่จะให้อาจารย์ทุกท่านรู้สึกว่างานวิจัยเป็นภารกิจสำคัญไม่ต่างไปจากงานสอน

บดินทร์ แวลาเตะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s